Η κατάκριση είναι μία μορφή επιθετικότητας

Ο ανταγωνισμός, η σύγκρουση, η αδυναμία κατανόηση και συνεννόησης δεν σημαίνουν κατ΄ανάγκην απουσία θετικών αισθημάτων διάθεσης αγάπης. Είναι πολύ σημαντικό να βλέπουμε πίσω από τις αδυναμίες και τα λάθη μας τις κρυμμένες δυνατότητές μας.

Η επιθετικότητα ή η εμπάθεια είναι τις πιο πολλές φορές η προσπάθεια να κρύψουμε το φόβο και την ανασφάλειά μας, είναι η άμυνά μας για έναν εαυτό που δεν εμπιστευόμαστε. Όσο ο άνθρωπος εκτιμά τον εαυτό του, έχει περισσότερες πιθανότητες για υγιή και αληθινή σχέση.

Η μειονεξία μας ωθεί σε μία ζωή υποκρισίας, όπου προσπαθούμε να λάβουμε την αποδοχή και την αναγνώριση. Ο μειονεκτικός άνθρωπος κάνει υπακοή από φόβο, κάνει φιλανθρωπίες από ανάγκη για εκτίμηση. Δεν μπορεί να έχει πραγματική σχέση, όπου μπορεί να μάθει το μυστήριο της αγάπης, γιατί δεν αποδέχεται τον εαυτό του και άρα δεν μπορεί να αποδεχθεί και τον άλλο και να συνδεθεί μαζί του.

Είναι τεράστια η ανάγκη να προβάλλουμε μία καλή εικόνα του εαυτού μας. Αυτό συμβαίνει, γιατί μας τρομάζει η πραγματικότητά μας και πιο πολύ μας ανησυχεί να μη γίνει γνωστή. Ο ανταγωνισμός και η σύγκρουση είναι ο καρπός σχέσης προσώπων που δεν εκτιμούν τον εαυτό τους και ψάχνουν την καταξίωση και τη δικαίωση. Είναι απαραίτητο να δουλέψουμε με τον εαυτό μας, ώστε να βρούμε πράγματα που θα μας κάνουν να νιώσουμε καλά μαζί του, δίνοντάς μας την αίσθηση της προσωπικής αξίας. Είναι παρεξήγηση αυτό να θεωρείται έπαρση και εγωισμός.

Ναρκισσισμός είναι η οικοδόμηση και η προβολή ενός ψευδούς εαυτού, για να λαμβάνει την αποδοχή των άλλων και να τους εξουσιάζει. Η προσωπική μου αξία αναγνωρίζω ότι είναι δώρο του Θεού. Αυτά που μου δόθηκαν είναι ευλογίες για προσφορά και διακονία του αδελφού μου, για να υπάρχουν η σύνδεση, η σχέση και η ενότητα.

¨Τα Σα εκ των Σων¨: ό,τι μου δόθηκε είναι δικό μου, δεν μου ανήκει και Του το επιστρέφω προσφέροντάς το στον αδελφό μου, γιατί ο αδελφός μου είναι Χριστός εν ετέρα μορφή.

Η ΑΥΤΟΕΚΤΊΜΗΣΗ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΕΦΟΔΙΟ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΙΣΟΡΡΟΠΗΜΈΝΗ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΖΩΗ. Ο κάθε άνθρωπος έχει το λόγο ν εκτιμά τον εαυτό του, όσο αμαρτωλός ή ελλιπής και αν είναι, αφού είμαστε πνοή Θεού. Όσο ενεργοποιούμε την πνοή Θεού μέσα μας, λαμβάνουμε από τη δόξα και τη χάρη Του. Σε αντίθεση με την ηθική του κόσμου, παρά τα πολλά λάθη και τις πτώσεις μας διαπιστώνουμε πόσο μας ομορφαίνει η Αγάπη και το Έλεός Του.

Η κατάκριση είναι μία μορφή επιθετικότητας, στην οποία προσπαθούμε να κρύψουμε τη μειονεξία μας προβάλλοντας το λάθος του άλλου, και η ένδειξη ότι δεν παραδεχθήκαμε πως το καύχημά μας είναι η Χάρις Του και όχι η δική μας δύναμη!

Π. ΒΑΡΝΑΒΑΣ