Δεν χάθηκε σε αυτόν τον τόπο η ελπίδα

Ό,τι και να ειπωθεί κατά της εκκλησίας, ο μέσος Έλληνας θα διατηρεί μια άδολη πίστη για τον Θεό.

Είναι ιδιαίτερα χαρακτηριστική μία από τις πολλές επιστολές που έλαβα πρόσφατα από μια απλή, φτωχή, μεσόκοπη γυναίκα από την Κεφαλονιά. Διαβάστε τη παρακαλώ:

" ...Με τη βοήθεια του Θεού περπατώ, γιατί σέρνω από χρόνια 35 τα πόδια μου. Έχω μια αρρώστια που με βασανίζει και κανείς δεν μου έδωσε ανακούφιση με φάρμακα. Βασανίζομαι μέρα νύχτα και οι εργασίες μου είναι πολλές, γιατί ασχολούμαι με τη γεωργία και κουράζομαι. Σκάβω, σπέρνω, έχω κήπο, ελιές και ό,τι άλλο έχει σχέση με τη γη. Όσο για την αρρώστια μου, φάρμακό μου είναι η προσευχή. Με αυτήν την αντιμετωπίζω στις δύσκολες ώρες μου, γιατί είναι πολύ οδυνηρή.

Είναι, λένε, κατάθλιψη...

Στην εκκλησία βρίσκω παρηγοριά, γι' αυτό ξεκινώ από μακριά και πάω γιατί δεν έχουμε τακτική συγκοινωνία. Πάω στον άγιό μας Γεράσιμο. Θέλω κόπο να πάω, γιατί δεν έχω άλλο μέσο. Τίποτα δεν έχουμε που να βρίσκουμε παρηγοριά παρά μόνο την εκκλησία, εκεί συναντάμε τον Θεό, σε κάθε Θεία λειτουργία. Ο κόσμος όμως ξεμάκρυνε και χάνεται σε άλλα στέκια. Βλέπω τα παιδιά ξεμακρυσμένα και γυμνά από το λόγο του Θεού και τα λυπάμαι, αλλά και μεγάλοι άνθρωποι βαδίζουν το δρόμο της αμαρτίας. Συμβιώσεις, ανώμαλοι γάμοι, χωρίς ευλογία από το χέρι του ιερέως.

Εκείνοι που μας κυβερνούν βάλθηκαν να τα γκρεμίσουν όλα και κάθε μέρα κάνουν νόμους όπως τους βολεύουν, όχι από τις εντολές του Θεού.

Και τώρα θα μιλήσω για μένα. Έχω πέντε παιδιά, μα δεν θέλουν να με καταλάβουν ό,τι τους λέω. Ούτε τα παιδιά σώζουν ούτε τα καλά, ούτε τα σπίτια, μόνο ο Θεός. Δεν είμαι πλούσια και ελάχιστη σύνταξη μου δίνουν, γιατί δεν ψηφίσαμε το κόμμα τους. Μα τους αντίχριστους θα ψήφιζα; Ζω με τα ελάχιστα, μα είμαι πλούσια, γιατί γνωρίζω τον Θεό. Το σπίτι μου είναι φτωχικό, όμως όποιος διαβεί, θα πιει ένα ποτήρι νερό, και είναι πάντα ανοιχτό. Πικραίνομαι που ακούω και για το Άγιο Όρος τα τόσα. Η Παναγία μας να διώξει όλους τους κακούς από το περιβόλι της. Εκείνο μας έχει μείνει παρηγοριά και ελπίδα και μόνο που το σκέφτομαι παίρνω παρηγοριά. Σταματώ όμως τώρα και συγχώρα με που θα σε κούρασα. Είμαι μια μάνα αμαρτωλή".

Στην επιστολή αυτή το μόνο που διόρθωσα είναι τα ορθογραφικά λάθη. Είναι μια επιστολή πηγαία, αυθόρμητη, αληθινή, αφτιασίδωτη, πονεμένη. Μια πολύτεκνη μητέρα της επαρχίας να πώς αντιδρά στην ειδησεογραφία της τηλεόρασης. Τα σκάνδαλα δεν της ψυχραίνουν τη θερμή πίστη. Την παρηγοριά στη φτώχεια και την αρρώστια της ψάχνει και βρίσκει στην προσευχή. Στην εκκλησία πάει με κόπο να συναντήσει τον ίδιο τον Θεό. Έχει, όπως πολλοί, απογοητευθεί από τους πολιτικούς και τα νομοθετήματά τους. Έχει ένα υπέροχο ήθος και απαραβίαστη ηθική. Λυπάται που δεν την ακούν τα παιδιά της και εύχεται εγκάρδια γι'; αυτά στο Θεό να τα φωτίσει. Η φτώχεια της δεν την κάνει μίζερη, κακομοίρα και παράξενη, αλλά αξιοπρεπή, αρχοντική και φιλόξενη, Δεν παύει να σέβεται και να αγαπά το Άγιο Όρος, παρά τα τόσα που λέγονται. Πρόκειται για μια πιστή, ειλικρινή, σοβαρή, φιλότιμη και γενναία γυναίκα. Την επιστολή της θα μπορούσαν να υπογράψουν αρκετοί. Έχει αρκετούς αποδέκτες. Ας ληφθεί υπόψη τους. Μην αγνοηθεί. Δεν χάθηκε σε αυτόν τον τόπο η ελπίδα. Η τιμιότητα διατηρείται σε πολλές γωνιές ανέπαφη.

Μ.ΜΩΥΣΗΣ