Σε μια κοινωνία χωρίς πρότυπα

Σήμερα,  μπορεί να είναι λιγότεροι αυτοί που αντιδρούν στη συμβατική κοινωνική ηθική που τους καταπιέζει και την επίφαση προόδου που τους πληγώνει, αλλά μέρα με τη μέρα η σιωπηλή και αδιάφορη πλειοψηφία ταρακουνιέται. Αυτό είναι παρήγορο. Οι νέοι , μπροστάρηδες, μάχονται και ζητούν να μην ξεκινάνε σκυφτοί την καινούρια τους ζωή. Ενστερνίζονται ιδανικά και παλεύουν για την πραγμάτωσή τους. Ζητούν αξιοκρατία και αξιοπρέπεια, ώστε να μην ταπεινώνονται καταφεύγοντες στο «μέσον». Απεχθάνονται τη δύναμη, με το αρνητικό περιεχόμενο του όρου, όπως και την κοινωνική καταξίωση και αναγνώριση με δόλια μέσα. Μπορεί να μεγαλώνουν σε μια κοινωνία χωρίς πρότυπα, χωρίς οράματα, πασχίζουν όμως να κρατήσουν το δικαίωμα να ονειρεύονται και πιστεύουν ότι το μέλλον τους ανήκει. Υιοθετώντας τον ποιητή Σεφέρη «από τα όνειρα αρχίζουν οι ευθύνες», πλάθουν όνειρα για έναν καλύτερο κόσμο, για μια υγιέστερη κοινωνία, απαλλαγμένη από κάθε ατέλεια και αδικία, αλλά παράλληλα προσπαθούν και αγωνίζονται να τα ενσαρκώνουν με τις πράξεις τους και την υπεύθυνη στάση ζωής. Δεν αγκιστρώνονται σε ουτοπικά και ανεδαφικά σχήματα, αλλά θέτουν ρεαλιστικούς στόχους  ζητώντας αναγνώριση, συμπαράσταση, κατανόηση και εμψύχωση σε κάθε ρηξικέλευθη προσπάθειά τους. Όσο άνυδρη κι αν είναι η εποχή μας, ό,τι καινούριο και καλό, γεννιέται στην ψυχή και στο μυαλό των νέων ανθρώπων. Κι ούτε πρέπει να ξεχνάμε, ότι οι νέοι ήταν αυτοί που διατύπωσαν το σύνθημα «είμαστε ρεαλιστές, ζητάμε το αδύνατο», που διαχέει ίσαμε σήμερα τα ελπιδοφόρα μηνύματά του, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα ανά τον κόσμο. Γιατί μπορεί το δικαίωμα στο όνειρο να μην είναι αποκλειστικό προνόμιο των νέων και να μην αποτελεί ηλικιακό χαρακτηριστικό, αλλά αναμφίβολα συνδέεται με διαχρονικές ιδιότητες της νεότητας.