Μόνος κι έρημος!

Κάθε πρωί τον κοίταζα στην αυλή του σπιτιού του καθώς αγνάντευε τον κόσμο με κείνο το αινιγματικό του βλέμμα και τ΄ αχτένιστα μακριά μαλλιά ..Πάντα ανυπόμονος έδειχνε ο κυρ Μιχάλης καθώς περίμενε πότε θα σουρουπώσει! Μόνο σαν έπεφτε για ύπνο μπορούσε να ονειρευτεί όλα όσα δεν έβλεπε γύρω του... Μέχρι που ήρθε εκείνο το βροχερό πρωινό του Απρίλη ανήμερα των γενεθλίων του! Η μαύρη γάτα του πηγαινοέρχονταν ανήσυχα στην αυλή ενώ εκείνος δεν φαινόταν πουθενά Το βράδυ είχε σαλπάρει για πολύ μακριά ...Τώρα, εκείνος ζει για πάντα το όνειρό του κι εγώ απέναντι χωρίς τη δική του παρουσία στην αυλή... Μόνος κι έρημος!